o projekcie
archiwum historii mówionej
kolekcje
kontakt
o muzeum emigracji w gdyni
wyszukiwarka
A A wersja kontrastowa
+dodaj swoją historię
Marcin Romanek

 

Powód mojego wyjazdu do Wielkiej Brytanii był bardzo prozaiczny. Jak większość młodych ludzi pojechałem tam za chlebem. Pochodzę z Lubelszczyzny, gdzie bezrobocie jest dość wysokie. Studia, które ukończyłem (inżynieria kształtowania środowiska) też nie zapewniały mi pracy. Poza tym, za granicą był już mój brat, który chwalił tamtejsze życie. Pomyślałem więc, dlaczego by nie spróbować i wyjechałem. I tak w sumie spędziłem tam z krótkimi przerwami trzy lata.

Szybka zmiana otoczenia

Podczas wyjazdu czułem w pewnym stopniu podekscytowanie. Mimo że przyzwyczajony byłem do życia na własną rękę, wyjazd za granicę był czymś więcej. Jednocześnie jednak byłem pewien, że jakoś sobie poradzę. Bardzo szybko się zaaklimatyzowałem. Londyn nie na darmo nazywany jest tyglem kulturowym. Mieszka tu wiele ludzi różnych narodowości. A to w pewnym stopniu pomaga wyzbyć się uczucia wyobcowania. Poza tym, oczywiście jest tu mnóstwo Polaków, którzy są bardzo pomocni, przynajmniej ci, których ja poznałem. Poza tym, gdy pierwszy raz przyjechałem do Londynu był tu mój brat, u którego mogłem się zatrzymać. Dość szybko, za pośrednictwem brata i jego znajomych oraz stron internetowych, znalazłem pokój w mieszkaniu (które już zajmowała grupa Polaków) i pracę w kawiarni. A potem szybko przyzwyczaiłem się do londyńskiego życia, miejskiego pośpiechu, różnych, odmiennych nieco od naszych zwyczajów. Bardzo prozaiczny przykład, ale na początku dziwi – gdy nic nie jedzie, można bezkarnie przejść na drugą stronę ulicy na czerwonym świetle. Takich sytuacji codziennych było znacznie więcej. Człowiek jednak szybko potrafi przywyknąć.

Wieczne tęsknoty

Zawsze wiedziałem, że wyjeżdżam na jakiś czas, choć początkowo trudno mi było określić czy to będą dwa lata, trzy czy może dziesięć. Choć zdaję sobie sprawę, że im dłuższe życie za granicą tym trudniej wrócić. To jednak chyba reguła dotyczącą wszystkich wyjazdów. Wystarczy pomieszkać kilka lat w innym mieście, niekoniecznie wyjeżdżając za granicę, by zbudować sobie swój świat, poznać miejsca, zaprzyjaźnić się z ludźmi. Oczywiście, człowiek tęskni za tym, co zostawił, ale im więcej czasu mija, tym bardziej jest związany ze swoim teraźniejszym życiem. Gdy byłem w Londynie, tęskniłem za Polską. Teraz, gdy od roku mieszkam znów w kraju, trochę tęsknię za Londynem – za swoimi miejscami, za ludźmi, z którymi się zaprzyjaźniłem, ale też za niektórymi udogodnieniami. Nie chciałbym porównywać, ale każdy kraj ma swoje wady i zalety, jeśli chodzi o codzienne życie, infrastrukturę, komunikację, dostępność niektórych produktów. Ale mimo wszystko jestem pewien, że moje miejsce jest w Polsce. Nie wiem, czy to wynika z jakiś patriotycznych uczuć, ale zawsze, jak już wspomniałem, wiedziałem, że chcę żyć w Polsce.

Kontakt z polską rzeczywistością

Dziś kontakt pomiędzy różnymi krajami nie jest w zasadzie żadnym problemem. Mamy telefony komórkowe, a połączenia są coraz bardziej dostępne finansowo. Jest też Skype, który pozwala rozmawiać bez ograniczeń, a dodatkowo podłączenie małej komputerowej kamery pozwala zobaczyć rozmówcę. Zgadza się, że nic nie zastąpi rzeczywistego kontaktu, ale prawda jest taka, że dzięki wynalazkom naszych czasów można wyjechać daleko i wciąż pozostawać w bliskim kontakcie z osobami, które są tysiące kilometrów od nas. Są portale społecznościowe i choć nie jestem ich bardzo aktywnym użytkownikiem, to jednak dzięki nim wiemy na bieżąco, co dzieje się u naszych znajomych.

Jednak jeśli chodzi o wydarzenia polityczne czy gospodarcze to muszę przyznać, że nie śledziłem ich na bieżąco. Ważne wydarzenia oczywiście odbijały się echem wśród Polaków mieszkających w Londynie, jednak życie codzienne w tamtej rzeczywistości nieco oddala od tego, co dzieje się w kraju.

>>> czytaj dalej

Kalejdoskop emigracji

Myślę, że największym sukcesem w moim życiu emigranta było to, jak szybko się zaaklimatyzowałem i przełamałem barierę językową. To na pewno miało wpływ na moje dalsze londyńskie życie – praca, którą lubiłem i awans, na który zapracowałem. Co było porażką? Nie wiem… Może w ogóle sam wyjazd, choć brzmi to dość paradoksalnie, ale jednak gdyby sytuacja w naszym kraju była inna nie zdecydowałbym się, podobnie jak wielu innych ludzi, na szukanie szczęścia tak daleko od rodzinnego domu.

Niestety, powody dla których ludzie decydują się dziś na życie za granicą, często trudno określić jako pozytywne. Jadą po prostu za chlebem. Choć zapewne trochę generalizuję, bo z pewnością nie wszyscy. Ci jednak, którzy wyjechali do Londynu i których ja tam spotkałem, przyjechali właśnie z nadzieją na lepsze życie – lepszą pracę, a na pewno bardziej opłacalną. I trzeba przyznać, że często to właśnie otrzymali. Jednak już samo życie za granicą wywiera pozytywny wpływ na człowieka. Przede wszystkim otwiera go na innych, dodaje pewności siebie, której Polakom niestety często brakuje, pewności w posługiwaniu się obcym językiem. Pozwala poznać inne kultury, obyczaje – jedne z nich przyjmuje się z entuzjazmem, a inne irytują. Ale to chyba naturalne.

W zasadzie spakowałem się dość praktycznie, choć znalazło się również miejsce na zdjęcia najbliższych. Metaforycznie…. Hm, to, co osiągnąłem w Londynie, to to, że moja praca zawsze była doceniana, że nawiązałem różne przyjaźnie – wszystko to jest tylko wynikiem tego, jak zostałem wychowany, jak ukształtowało mnie życie w Polsce. Wyjazd umocnił mnie w przekonaniu, że mogę dużo, że wszędzie sobie poradzę. Na pewno też bardziej mnie otworzył na ludzi, na różne kultury. Życie w Wielkiej Brytanii i posługiwanie się na co dzień przez trzy lata językiem angielskim podniosły moją pewność siebie, jeśli chodzi o wysławianie się w obcych językach. A to z kolei, mając na uwadze praktyczny aspekt, podniosło moją wartość na rynku pracy po powrocie do Polski.

Dziś decydując się na życie w Londynie czy w jakimś innym mieście, do którego wyemigrowało wielu Polaków, wcale nie trzeba oddalać się od naszej kultury i obyczajów. Mieszkając z Polakami codziennie rozmawiałem po polsku, polskie jedzenie można było kupić w niemal każdym sklepie spożywczym. Co do obyczajów, to faktycznie do pewnych rzeczy trzeba się przyzwyczaić, ale jednak nie jest to kraj aż tak odległy nam kulturowo, żeby pojawiały się tu jakieś większe problemy z przystosowaniem do pewnych zachowań.

Niestety, muszę przyznać, że życie w Wielkiej Brytanii jest znacznie łatwiejsze. Przede wszystkim ze względów ekonomicznych. Tam jednak zwykły człowiek może sobie pozwolić na o wiele więcej rzeczy. Nie mówię tu o luksusowych samochodach czy apartamentach, ale o zwykłym życiu – o wynajęciu mieszkania, komunikacji miejskiej, wydarzeniach sportowych i kulturalnych, urlopach. Tam za podobną pracę jaką wykonuję też w Polsce, mogłem sobie pozwolić na życie na wyższym poziomie. W Polsce niestety nie jest tak łatwo, a młodym ludziom chyba jednak trudniej przez to się usamodzielnić.

Czuję się Polakiem. Chociaż Europejczykiem też, przecież Polska też jest w Europie! Jedno drugiego nie wyklucza.